اشک‌های رازدار ماشیح

آه

مردم بنده دنیایند و دین لقلقه‌ی زبانشان
چون به بلا دچار شوند، می‌بینی که چه کم اند دین‌داران
امام حسین علیه السلام

به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

 

این پست ثابت است و صرفا جنبه اسپم، گفتگوی آزاد و... را دارد.

مطالب رو از پست دوم پیگیری کنید

  • ماشیح

به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

 

قبل از اینکه دست به کاری بزنیم و آن را شروع کنیم، وقتی می‌خواهیم با کسی صحبت کنیم، هنگامی که در حال انجام کاری هستیم یا حتی زمانی که عصبانی هستیم و می‌خواهیم کاری انجام دهیم کافی است فکر کنیم یک دقیقه دیگر بیشتر زنده نیستیم تا به یکباره همه چیز تغییر کند.

 

فراموشی مرگ چیز عجیبی است. مرگ از آن جهت ترسناک به نظر می‌رسد که آنچه هست را باقی و آنچه نمی‌بینیم را فانی درنظر گرفته‌ایم و خب با این نگاه عاقلانه است که از مرگ بترسیم و اصلا اگر کسی از مرگ نترسد باید به عقل او شک کرد.

نمی‌خواهم در اینجا از فلسفه معاد صحبت کنم و بگویم در آنجا زمان معنا ندارد و بنابراین اینجا نهایتا اگر 500 سال هم عمر کنیم، باز نسبت به آنجا فانی است و اصلا از همین‌رو است که باید بمیریم تا زنده شویم. این‌ها برایم حل شده است و برای آن‌ها که حل نشده باید خودشان حل کنند. 

چیزی که می‌خواهم بگویم، فراموشی مرگ است. 

 

من هم مثل بسیاری از مرگ می‌ترسم و این ترس را در وجود خویش می‌یابم. ترس از مرگ مثل عذابی است که خدا وعده داده و این ترس و آن عذاب از جنس مثلا فیلم ترسناک یا تهدید یا مثلا روشن کردن هیزم در سرای دیگر نیست. ترس و عذاب در درون ماست و آن صورت باطنی رفتار و اعمالی که انجام داده‌ایم. اگر در دنیای دیگر آتشی ما را بسوزاند، آتش رفتار ماست و اگر در این دنیا از مرگ می‌ترسیم، به سبب دو چیز؛ یکی اینکه اینجا را اصل گرفته‌ایم و دل به دنیا بسته‌ایم و دیگری اینکه توشه راهمان کم است.

 

گفته‌اند «اکثروا ذکر الموت» و من اگر نگویم بسیار می‌توانم بگویم اغلب مرگ را یاد می‌کنم. یاد مرگ ترمز عجیبی است. به نظرم اگر نماز بینی شیطان را به خاک می‌مالد، یاد مرگ بینی آدم را به خاک می‌مالد. هر کجا هستی و در هر حالی هستی وقتی به مرگ فکر می‌کنی، رفتارت طور دیگری خواهد شد.

کافی است یک‌بار قبل از اینکه نماز بخوانی یا با دوستی صحبت کنی یا مثلا از دست کسی عصبانی هستی و می‌خواهی تلافی‌اش را دربیاوری یاد مرگ بیوفتی. بعید می‌دانم کسی باشد که یاد مرگ بیوفتد و رفتارش دگرگون نشود.

 

مرگ چیزی است که در موردش بسیار حرف دارم.

نوری است درون تاریکی. تاریکی می‌نماید، اما نور روشن و دل‌نوازی است. چشم‌ها را باز می‌کند و گوش‌ها را شنوا. من مرگ را دیده‌ام و اگر می‌ترسم از اینرو است که می‌دانم آنچه با خود برداشته‌ام آذوقه سفری دراز نیست.

 

مرگ را بسیار یاد کنید. مرگ را بسیار یاد کنید. مرگ را بسیار یاد کنید که در آن برای خود و دیگران نعمت‌های فراوانی است...

 

  • ماشیح

به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

 

می‌چرخم و می‌رقصم و می‌نوشم از این جام

بی‌خود شده از خویشم و از گردش ایام...

 

جشن پیروزی جبهه مقاومت بر کفر و تکفیر و شیطان اکبر مبارکheart

  • ماشیح

به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

 

حسین سرباز ره دین بود
عاقبت حق طلبی این بود

از سر نی گفت سبط پیمبر
الله اکبر الله اکبر

 

  • ماشیح

به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

 

شب است و سکوت است و ماه است و من
ساعت 1 بامداد است. ساعت 1 بامداد جمعه 27 مرداد. 
شب زیارتی امام حسین علیه‌السلام است، اما کدام زیارت؟ 

 

گفته‌اند «تسمع کلامی و ترد سلامی». یعنی می‌شنوند درونم چه می‌گذرد. می‌دانند که چه حالی دارم و چه می‌خواهم. 
اینکه گفته‌اند صدای ما را می‌شنوند و جواب می‌دهند خیلی عجیب نیست، چون شنیدن و پاسخ گفتن از آن‌ها که زنده‌اند و حیات جاویدان دارد غریب نیست و از آن خانواده کرم عجیب نمی‌نماید؛ کار آن‌ها خوبی است. «عادتکم الأحسان و سجیتکم الکرم». عادتشان این است که خوبی کنند.
اینکه گفته‌اند صدای ما را می‌شنوند عجیب نیست و اینکه جواب می‌دهند هم. جوابشان هم مثل جواب امثال من نیست. جواب آدم کریم است و آدم کریم چطور جواب می‌دهد؟ وقتی از او می‌خواهی ببخشد، یکباره همه داراییش را می‌بخشد. بخشندگیش که برای خودش نیست، برای خداست...
وقتی از او می‌خواهی ببخشد، یکباره انگشتریش را در نماز درمیاورد و به تو هدیه می‌دهد وقتی از او می‌خواهی، دیگر فرقی ندارد که سه روز بدون افطاری روزه گرفته است یا لباس عروسیش را در دست دارد. 
وقتی از او می‌خواهی ببخشد، پیش از گفتن عطا می‌کند و چون اینچنین است، چرا باید در اینکه صدایم را می‌شنود و سلامم را پاسخ می‌گوید شک کنم؟ 
او همانی است که موقع بخشش عزیزترین‌هایش را با خود می‌آورد. برادرانش را، خواهرزاده‌هایش را، پسرانش را، خواهرانش را، همسرانش را و دوست دارانش... او همه را موقع بخشیدن می‌آورد و موقع تقدیم کردن از خدا می‌خواهد که آن را قبول کند.

 

می‌دانم که کلامم را می‌شنود و سلامم را جواب می‌دهد و چون اینچنین است رو می‌کنم به سویش و دوباره با همه وجودم به همه داراییم سلام می‌کنم.
سلام...
سلام بر تو و بر روزی که زاده شدی، روزی که می‌میری و روزی که زنده برانگیخته می‌شوی.
سلام بر تو که تمام شب و روز و ماه و سال و ایامم را با امید و شوق دیدار دوباره تو می‌گذارنم و آرزویم این است که دوباره قدم در آن وادی عاشقانه گذارم.
سلام بر تو که تمامی دارایی کسی هستی که جز محبت تو هیچ ندارد و اگر چیز دیگری هست، آن نیز از تو است.

 

می‌دانم که کلامم را می‌شنوید و سلامم را جواب می‌دهید. 
می‌دانید که ما پابستگان به زنجیر زمین و خاک‌نشینان کوچک اگرچه دستی به روی سینه می‌گذاریم و شما را سلامی می‌دهیم، اما قفس تنگ دلمان هوای دیار یار و خنکای نسیم صبحگاهی و بوی سیبی دارد که از عاشورای 61 هجری تا امروز پابرجاست. 
حالا که می‌دانید و می‌شنوید؛ یک‌بار دیگر سلام...

  • ماشیح